از سال 1982 تا سال 2004 نزدیک به دو دهه جمهوری اسلامی ایران در کمیسیون حقوق بشر به عنوان کشور ناقض حقوق بشر معرفی می‌گردید و هر ساله قطعنامه‌ای بر علیه ایران، صادر می‌شد، اما در پاسخ به این سؤال که چرا ایران به عنوان کشور ناقض حقوق بشر معرفی می‌شد؛ سه دیدگاه وجود داشت: دیدگاه اول که به عملکرد داخلی برای اثبات درست بودن قطعنامه‌های کمیسیون حقوق بشر اشاره می‌کرد. دیدگاه دوم که به دشمنی غرب با انقلاب ایران و تلاش آنها برای انزوای کشورمان با توجه به حربه‌ی حقوق بشر اشاره می‌کند و علت آن را ساختار سیاسی کمیسیون حقوق بشر می‌دانند. و دیدگاه سوم تلفیقی از دیدگاه اول و دوم می‌باشد. در این تحقیق که بهترین راهکار عملی در برخورد با کمیسیون حقوق بشر به وسیله‌ی مطالعه‌ی روابط متقابل جمهوری اسلامی با کمیسیون ارائه شود. اما در ابتدا برای اینکه به دیدگاه و نگرش ایران نسبت به کمیسیون حقوق بشر پی‌ ببریم و همچنین عملکرد ایران را بررسی کنیم، لازم است مروری بر نحوه‌ی نگرش ایران نسبت به سازمان ملل داشته باشیم. چرا که کمیسیون حقوق بشر، جزئی از سازمان ملل متحد می‌باشد و داشتن دیدگاه منفی و یا مثبت نسبت به سازمان ملل می‌تواند نگرش به کمیسیون حقوق بشر را تغییر دهد