پژوهشکده تحقیقات راهبردی مجمع تشخیص مصلحت نظام فصلنامه علمی راهبرد 1028-3102 35 1 2026 05 22 strategic analysis American and European influence in Iran with the aim of creating social change بررسی راهبردی نفوذ آمریکا و اروپا در ایران با هدف ایجاد تغییر اجتماعی 236188 10.22034/rahbord.2025.541748.1849 FA محمود عسگری دانشیار و عضو هیئت علمی دانشگاه عالی دفاع ملی، تهران، ایران Journal Article 2025 08 17 The subject of this article is the influence exerted by the United States and Europe with the aim of creating social change in Iran. In the current context, where the U.S. and Europe have failed to achieve tangible outcomes through strategies such as sanctions and inciting unrest, they are pursuing efforts to undermine and hollow out the core values of the Islamic Revolution and the Islamic Republic through the strategic implementation of infiltration projects.<br><br>The aim of this research is to explain the efforts of the U.S. and the West to infiltrate the Islamic Republic of Iran through the mechanism of social change.<br><br>The research method is descriptive; the research type is developmental in terms of purpose, employing a qualitative approach. Data collection methods include both documentary-library research and interviews. For data analysis, thematic analysis and MAXQDA software were utilized. After coding the interview transcripts, the researcher identified 1 overarching theme, 6 basic themes, and 30 organizing themes.<br><br>The findings indicate that the strategies of the U.S. and Europe for infiltrating Iran via social changes have focused on developing cultural and social capacities and promoting globalized education. The use of the concept of the "global citizen" as an infiltration tool by Western countries—through embassies, cultural institutions, and artistic and educational programs, particularly via public and digital diplomacy—has emerged as one of the main soft power strategies used in Iran in recent years. موضوعی که این مقاله درصدد پرداختن به آن است، نفوذ آمریکا و اروپا با هدف ایجاد تغییر اجتماعی در کشور است. در شرایط کنونی که آمریکا و اروپا نتوانسته‏اند از طرح‏های خود مانند تحریم‏ها و اغتشاشات نتیجه‏ای ملموس را به دست آورد در پی ضربه زدن و تهی کردن دورن‏مایه انقلاب و نظام اسلامی از طریق راهبری پروژه نفوذ است. <br><br>هدف این تحقیق، تبیین تلاش آمریکا و غرب برای اجرای نفوذ در ج.ا. ایران با استفاده از ایجاد تغییر اجتماعی است. <br><br>روش تحقیق این مقاله، توصیفی، نوع تحقیق براساس هدف، توسعه‌ای با رویکرد کیفی و روش گردآوری داده‌ها، هم اسنادی - کتابخانه‌ای و با بهره‏گیری از ابزار مصاحبه انجام است. برای تجزیه‌وتحلیل اطلاعات نیز از روش تحلیل مضمون و نرم‌افزار MAXQDA استفاده شده است. تلاش محقق پس از کدگذاری متون مصاحبه‌های انجام‌شده منجر به شناسایی 1 مضمون فراگیر، 6 مضمون پایه‌ای و 30 مضمون سازمان‌دهنده گردید. <br><br>یافته‏های تحقیق نشان می‏دهد راهبرد‌های آمریکا و اروپا در نفوذ به ایران از طریق تغییرات اجتماعی بر توسعه ظرفیت‌های فرهنگی و اجتماعی و آموزش‌های جهانی متمرکز بوده است. استفاده از مفهوم شهروند جهانی به‏عنوان ابزار نفوذ توسط کشورهای غربی در ایران از طریق سفارتخانه‌ها، مؤسسات فرهنگی، و برنامه‌های آموزشی هنری، به‌ویژه از طریق دیپلماسی عمومی و دیپلماسی دیجیتال، از مهم‌ترین راهبرد‌های نفوذ نرم در ایران در سال‌های اخیر بوده است.

پژوهشکده تحقیقات راهبردی مجمع تشخیص مصلحت نظام فصلنامه علمی راهبرد 1028-3102 35 1 2026 05 22 Application of Citizen Participation Platforms in Smart Parliamentary Governance کاربست سامانه های مشارکت شهروندی در حکمرانی هوشمند پارلمانی 240157 10.22034/rahbord.2026.559752.1878 FA ایمان اکبری دکتری مدیریت دولتی، پژوهشگر مرکز پژوهش‌های مجلس شورای اسلامی، تهران، ایران 0009-0008-0520-1510 مریم رزمجو دکتری تخصصی، گروه پژوهشی، پژوهشکده فرهنگ و ارتباطات دانشگاه علامه طباطبایی (ره)، تهران، ایران. محمدرضا اسمعیلی گیوی دانشیار مدیریت دولتی، دانشکده مدیریت دولتی و علوم سازمانی، دانشکدگان مدیریت دانشگاه تهران 0000-0002-9452-3616 حسین بابایی مجرد استادیار گروه مدیریت اسلامی پژوهشکده نظام‌های اسلامی، پژوهشگاه فرهنگ و اندیشه اسلامی 0000-0002-5832-1355 سیدمجتبی شهرآئینی پژوهشگر مرکز پژوهش‌های مجلس و دانشجوی دکتری مدیریت دولتی دانشگاه تهران 0009-0000-1740-822X Journal Article 2025 11 19 As the main legislative body of the country, the Islamic Consultative Assembly (Parliament of Iran) requires the adoption of modern approaches to enhance transparency, accountability, efficiency, and public participation. In this regard, public empowerment and smart governance serve as two complementary strategies that can pave the way for transforming the country’s legislative system. This study aims to present a macro-level vision for the smart transformation of the Iranian Parliament, with a particular focus on citizen participation systems. The research was conducted using content analysis and focus group discussions. A total of 13 experts—including specialists in public policy, public administration, parliamentary studies, and smart governance, as well as managers and researchers from the Parliament Research Center and experts from the Parliament’s Legal Affairs Department—participated in the focus group sessions. Participants were selected through purposive sampling, and the process continued until theoretical saturation was achieved. The findings indicate that by classifying citizen participation into three levels (awareness, consultation, and engagement) and five main domains (problem identification and prioritization, law drafting and formation, evaluation of legislation, monitoring implementation, and advocacy/representation enhancement), a clear operational model can be designed to achieve the intended transformation. For each level and domain, the study specifies proposed actions, required infrastructures, and institutional/organizational division of responsibilities. Implementing this framework will enable systematic and maximum utilization of public and expert capacities in the legislative process, ultimately improving the efficiency and effectiveness of the Islamic Consultative Assembly. مجلس شورای اسلامی به ‌عنوان رکن قانون‌گذاری کشور، نیازمند بهره‌گیری از رویکردهای نوین برای افزایش شفافیت، پاسخ‌گویی، کارآمدی و مشارکت عمومی است. در این راستا، «مردمی‌سازی» و «هوشمندسازی» به‌عنوان دو راهبرد مکمل می‌توانند مسیر تحول نظام تقنینی کشور را هموار سازند. پژوهش حاضر با هدف ارائه کلان تصویر هوشمندسازی مجلس شورای اسلامی با تمرکز بر سامانه‌های مشارکت شهروندی، بر اساس روش تحلیل محتوا و جلسات گروه کانونی انجام شد. در این پژوهش، ۱۳ نفر از خبرگان و متخصصان حوزه‌های خط‌مشی‌گذاری عمومی، مدیریت دولتی، مطالعات پارلمان و دولت هوشمند، مدیران و پژوهشگران مرکز پژوهش‌های مجلس و کارشناسان معاونت قوانین مجلس در جلسات گروه کانونی مشارکت کردند. افراد مذکور از طریق روش نمونه‌گیری هدفمند انتخاب شدند و فرآیند نمونه‌گیری تا رسیدن به اشباع نظری ادامه یافت. یافته‌های پژوهش حاکی از آن است که با تکیه بر تقسیم‌بندی سطوح مشارکت شهروندان به سه سطح (آگاه‌سازی، مشورت‌گیری، درگیرسازی) و نیز عرصه‌های مشارکت به پنج حوزه اصلی (مسئله‌یابی و اولویت‌بندی، تدوین و شکل‌گیری قوانین، ارزشیابی مصوبات، نظارت بر اجرای قوانین، و مطالبه‌گری و تقویت کارکرد نمایندگی)، می‌توان الگوی عملیاتی روشنی برای تحقق تحول مورد نظر ترسیم کرد. در این الگو، برای هر سطح و عرصه، اقدامات پیشنهادی، بسترهای مورد نیاز و تقسیم‌کار نهادی و سازمانی مشخص شده است. اجرای این چارچوب، زمینه‌ساز بهره‌برداری حداکثری و نظام‌مند از ظرفیت‌های مردمی و نخبگانی در فرایند قانون‌گذاری خواهد بود و در نهایت، به ارتقاء کارآمدی و اثربخشی مجلس شورای اسلامی می‌انجامد

پژوهشکده تحقیقات راهبردی مجمع تشخیص مصلحت نظام فصلنامه علمی راهبرد 1028-3102 35 1 2026 05 22 Fulfilling Clause 8 of the General Investment Policies through Transcendent Governance and a Problem-Oriented Business Environment in Attracting Foreign Investment تحقق بند ۸ سیاست‌های کلی سرمایه گذاری با حکمرانی متعالی و فضای کسب‌وکار مساله‌مدار در جذب سرمایه گذاری خارجی 241881 10.22034/rahbord.2026.550438.1867 FA علیرضا وهابی برزی دانشجوی دکتری مدیریت بازرگانی-بازاریابی، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران 0009-0007-1751-3258 بهرام خیری دانشیار گروه بازرگانی، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران (نویسنده مسئول) 0000-0002-9446-0627 حامد نظرپور کاشانی استادیار گروه بازرگانی، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران Journal Article 2025 10 01 Foreign direct investment (FDI) is a critical driver of economic development, contributing to technology transfer, project financing, and productivity growth. Despite possessing significant geopolitical advantages and abundant natural resources, Iran faces a substantial gap between its investment potential and actual FDI inflows due to persistent institutional and structural constraints. This study examines the impact of a problem-oriented approach to improving the business environment on FDI attraction, with particular emphasis on the dimensions of good governance within the framework of Article 8 of the General Policies for Investment Promotion. Using a quantitative methodology with a deductive approach and a descriptive–survey design, data were collected from 100 managers involved in foreign investment, selected through stratified random sampling from a population of 130 respondents. Data collection was conducted via library research and structured questionnaires, and the hypotheses were tested using structural equation modeling (SEM). The validity of the instruments was confirmed through content, face, and construct validity, while reliability was established using Cronbach’s alpha and composite reliability. The results reveal that a functional governance approach and authoritative centralization exert a direct and statistically significant influence on improving the business environment. Furthermore, economic predictability plays a pivotal role in enhancing investor confidence. Improvements in the business environment positively affect investment guidance mechanisms and the formulation of a strategic roadmap for FDI attraction, while international sanctions impose a negative moderating effect. The findings underscore the necessity of transitioning toward good governance, emphasizing transparency and political stability. سرمایه‌گذاری مستقیم خارجی یکی از ارکان مهم توسعه اقتصادی است که در انتقال فناوری، تأمین مالی و ارتقای بهره‌وری نقش کلیدی دارد. با وجود ظرفیت‌های ژئوپولیتیک و منابع غنی، ایران به‌دلیل چالش‌های نهادی و ساختاری با شکاف معناداری میان پتانسیل و عملکرد واقعی در جذب سرمایه مواجه است. هدف این پژوهش، بررسی اثر رویکرد مسأله‌مدارانه در بهبود فضای کسب‌وکار بر جذب سرمایه‌گذاری خارجی با تأکید بر ابعاد حکمرانی متعالی در چارچوب بند ۸ سیاست‌های کلی تشویق سرمایه‌گذاری است. پژوهش حاضر از نظر روش کمی، با رویکرد قیاسی و طرح توصیفی–پیمایشی انجام شد. جامعه آماری شامل ۱۳۰ نفر از مدیران حوزه سرمایه‌گذاری خارجی بود که بر اساس جدول مورگان و با نمونه‌گیری تصادفی طبقه‌ای، ۱۰۰ نفر انتخاب شدند. داده‌ها از طریق مطالعات کتابخانه‌ای و پرسش‌نامه گردآوری و با استفاده از مدل‌سازی معادلات ساختاری تحلیل شد. روایی ابزارها با روایی محتوایی، صوری و سازه‌ای و پایایی آن‌ها با آلفای کرونباخ و پایایی ترکیبی تأیید گردید. یافته‌ها نشان داد مؤلفه‌های «نگاه کارکردگرایانه» و «مرکزیت مقتدر» در حکمرانی تأثیر مستقیم و معناداری بر بهبود فضای کسب‌وکار دارند. همچنین «پیش‌بینی‌پذیری اقتصاد» به‌عنوان عاملی کلیدی در اعتمادسازی سرمایه‌گذاران شناسایی شد. بهبود فضای کسب‌وکار بر هدایتگری سرمایه‌گذاری و تدوین نقشه راه جذب سرمایه اثرگذار بوده و تحریم‌ها نقش تعدیلگری منفی ایفا می‌کنند. نتایج حاکی از آن است که گذار به حکمرانی متعالی، با تأکید بر شفافیت، ثبات سیاسی و حاکمیت قانون، می‌تواند ضمن کاهش ریسک‌های سیستماتیک، زمینه جذب سرمایه‌گذاری‌های توسعه‌ای و صادرات‌محور را فراهم سازد.

پژوهشکده تحقیقات راهبردی مجمع تشخیص مصلحت نظام فصلنامه علمی راهبرد 1028-3102 35 1 2026 05 22 Assessment of the Status of Civil Society in Iran whitin the Context of the Networked-Information Society (Case Study: The State of Political Participation through Media and Virtual Social Networks) ارزیابی وضعیت جامعه مدنی ایران در بستر جامعه شبکه ای- اطلاعاتی(مطالعه موردی: وضعیت مشارکت سیاسی بر بستر رسانه ها و شبکه های اجتماعی مجازی) 241308 10.22034/rahbord.2026.466703.1686 FA رضا لایق دانشجوی مقطع دکتری رشته علوم سیاسی گرایش جامعه شناسی سیاسی دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایران غلامرضا خواجه سروی استاد علوم سیاسی دانشگاه علامه طباطبائی ، تهران، ایران Journal Article 2024 07 08 This study employs a qualitative meta-synthesis approach to analyze the relationship between internet-based social media and political participation in Iran. The research examines how social media influence political participation in Iran and how these influences vary across different political periods. Thirty-five scientific research articles meeting specific criteria were analyzed . Findings reveal that the relationship between social media and political participation in Iran is dualistic and context-dependent. Under conditions of relatively high political trust (periods 2009 and 2017), social media enhance formal participation (voting); however, under conditions of declining political trust (periods 2019 and 2022), social media primarily lead to increased unconventional participation (online protests). The findings also challenge the claim of "civil society expansion" and propose the concept of "transition from institution to network," wherein digital communicative action has expanded but remains in a state of "structural suspension"expanded yet unstable, active yet without institutional consolidation. This structural suspension stems from weak bridging social capital, declining political trust, class and geographical digital divides, and Iran's digital governance structure. The "network–power–trust interaction" model is presented as an analytical framework that integrates three layers: global (Castells' network society), intermediate (political economy of platforms and Habermas' public sphere), and indigenous (Iran's digital governance and Putnam's social capital). The model demonstrates that social media in Iran function not as automatic engines of democratization nor as mere instruments of political passivity, but as mediating variables within Iran's networked power structure, whose effects are entirely shaped by macro-structural variables این پژوهش با رویکرد فراترکیب کیفی به تحلیل رابطه رسانه‌های اجتماعی مبتنی بر فناوری اینترنت و مشارکت سیاسی در ایران می‌پردازد. سؤال اصلی پژوهش بررسی چگونگی تأثیر رسانه‌های اجتماعی بر مشارکت سیاسی در ایران و تفاوت این تأثیرات در دوره‌های مختلف سیاسی است. برای پاسخ به این سؤال، ۳۵ مقاله علمی-پژوهشی مرتبط با معیارهای مشخص مورد تحلیل قرار گرفت. یافته‌ها نشان می‌دهد که رابطه رسانه‌ها و مشارکت سیاسی در ایران دوگانه و زمینه‌وابسته است: در شرایطی که اعتماد سیاسی نسبتاً بالا است (دوره‌های ۱۳۸۸ و ۱۳۹۶)، رسانه‌ها مشارکت رسمی (رأی‌دهی) را افزایش می‌دهند، در حالی‌که در شرایط کاهش اعتماد سیاسی (دوره‌های ۱۳۹۸ و ۱۴۰۱)، رسانه‌ها عمدتاً به افزایش مشارکت نامتعارف (اعتراضات آنلاین) منجر می‌شوند. یافته‌ها همچنین ادعای «انبساط جامعه مدنی» را به‌چالش کشیده و مفهوم «گذار از نهاد به شبکه» را پیشنهاد می‌دهند که در آن کنش ارتباطی دیجیتال گسترش یافته، اما در وضعیت «تعلیق ساختاری» قرار دارد، یعنی گسترش‌یافته اما ناپایدار، فعال اما بدون تثبیت نهادی. این تعلیق ساختاری ناشی از ضعف سرمایه اجتماعی پل‌زن، کاهش اعتماد سیاسی، شکاف دیجیتال طبقاتی و جغرافیایی، و ساختار حکمرانی دیجیتال ایران است. مدل «تعامل شبکه–قدرت–اعتماد» به‌عنوان چارچوب تحلیلی ارائه می‌شود که سه لایه جهانی (جامعه شبکه‌ای کاستلز)، میانی (اقتصاد سیاسی پلتفرم‌ها و حوزه عمومی هابرماس)، و بومی (حکمرانی دیجیتال ایران و سرمایه اجتماعی پاتنام) را تلفیق می‌کند و نشان می‌دهد که رسانه‌های اجتماعی در ایران متغیری واسط در ساختار قدرت شبکه‌ای هستند که تأثیرات آن‌ها به‌طور کامل تحت تأثیر متغیرهای ساختاری کلان قرار دارد

پژوهشکده تحقیقات راهبردی مجمع تشخیص مصلحت نظام فصلنامه علمی راهبرد 1028-3102 35 1 2026 05 22 Strategic Model of Artificial Intelligence Governance in Higher Education: A Comparative Study and Policy Implications for the Islamic Republic of Iran الگوی راهبردی حکمرانی هوش مصنوعی در آموزش عالی: مطالعه تطبیقی و دلالت‌های سیاستی برای ایران 243087 10.22034/rahbord.2026.566851.1894 FA حامد مخبر دزفولی عضو هیأت علمی گروه مطالعات حکمرانی آموزش عالی، موسسه مطالعات فرهنگی و اجتماعی، وزارت علوم، تحقیقات و فناوری، تهران، ایران Journal Article 2025 12 27 The rapid integration of Artificial Intelligence (AI) into the higher education ecosystem has fundamentally disrupted traditional paradigms of knowledge production and dissemination. While AI adoption rates among students have surpassed 90%, the absence of a coherent and native governance model in Iran has exacerbated risks related to the digital divide and ethical challenges. The primary objective of this research is to design a strategic framework for AI governance within Iran's higher education system. The research methodology is a "qualitative comparative study" utilizing a "three-level analytical framework" (Macro, Meso, and Micro) to examine the experiences of three selected countries: Singapore, India, and Germany. Findings indicate that global governance approaches can be categorized into three distinct typologies: 1) The "Centralized-Instrumental" model (Singapore), emphasizing efficiency and trust by design; 2) The "Developmental-Market" model (India), focusing on scalability and inclusion; and 3) The "Legal-Federal" model (Germany), centered on ethics and human dignity. Finally, by synthesizing these experiences and aligning them with Iran's upstream documents, a hybrid policy package is proposed. This model rests on three pillars: "Intelligent Authority in Regulation," "Digital Justice in Access," and "Ethical Protection of Scientific Authority." Key implementation strategies include establishing a National AI Commission (Macro level), creating AI Innovation Offices in universities (Meso level), and launching an AI Literacy Movement (Micro level). ورود شتابان هوش مصنوعی به زیست‌بوم آموزش عالی، پارادایم‌های سنتی تولید و انتقال دانش را با دگرگونی بنیادین مواجه کرده است. در حالی که نرخ پذیرش این فناوری در میان دانشجویان از مرز ۹۰ درصد عبور کرده، فقدان یک الگوی حکمرانی منسجم و بومی در ایران، خطر تعمیق شکاف دیجیتال و چالش‌های اخلاقی را افزایش داده است. هدف اصلی این پژوهش، طراحی یک الگوی راهبردی برای حکمرانی هوش مصنوعی در نظام آموزش عالی ایران است. روش پژوهش، «مطالعه تطبیقی کیفی» با بهره‌گیری از «چارچوب تحلیلی سه‌سطحی» (کلان، میانی و خرد) است که طی آن تجارب سه کشور منتخب شامل سنگاپور، هند و آلمان مورد واکاوی قرار گرفته‌اند. یافته‌های پژوهش نشان می‌دهد که حکمرانی جهانی در سه گونه متمایز قابل دسته‌بندی است: ۱) الگوی «متمرکز-ابزاری» (سنگاپور) با تأکید بر کارایی و اعتماد مهندسی‌شده؛ ۲) الگوی «توسعه‌محور-بازاری» (هند) با تمرکز بر مقیاس‌پذیری و فراگیری؛ و ۳) الگوی «قانون‌مدار-فدرالی» (آلمان) با محوریت اخلاق و کرامت انسانی. در پایان، با سنتز این تجارب و انطباق با اسناد بالادستی کشور، یک بسته سیاستی ترکیبی پیشنهاد شده است که بر سه رکن «اقتدار هوشمند در تنظیم‌گری»، «عدالت دیجیتال در دسترسی» و «صیانت اخلاقی از مرجعیت علمی» استوار است. استقرار سازمان ملی هوش مصنوعی (سطح کلان)، ایجاد دفاتر نوآوری در دانشگاه‌ها (سطح میانی) و نهضت سواد هوش مصنوعی (سطح خرد) از مهم‌ترین راهکارهای اجرایی این الگو هستند

پژوهشکده تحقیقات راهبردی مجمع تشخیص مصلحت نظام فصلنامه علمی راهبرد 1028-3102 35 1 2026 05 22 Psychology and Politics; Psychological Analysis of Political Tendencies of Tehran University Students روان‌شناسی و سیاست؛ تحلیل روان‌شناختی گرایش‌های سیاسی دانشجویان دانشگاه‌های تهران 243086 10.22034/rahbord.2026.459430.1668 FA رضا خلیلی گروه علوم سیاسی، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران. 0000-0003-1279-8737 علی اشرف نظری گروه علوم سیاسی، دانشگاه تهران، تهران، ایران. بهناز مومنی گروه علوم سیاسی، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران. Journal Article 2024 05 25 With the increasing importance of the role of psychological factors in political decision-making, explaining and measuring the impact of psychological factors on political tendencies in different societies has been given serious attention. Accordingly, in this article, after explaining a framework for understanding and explaining the impact of psychological factors on political tendencies, its measurement and empirical testing have been carried out on students of Tehran universities as the statistical population under study. The main question is what effect did psychological factors have on the political tendencies of students of Tehran universities? In response to this question, it is emphasized that there is a significant relationship between the personality type of students of Tehran universities based on the characteristics of personality dimensions and emotional intelligence and their political tendencies. To test the hypothesis, a self-made measurement model with a combination of the Goldberg personality dimension measurement model and Bar-On emotional intelligence and the Eight Political Values Questionnaire has been used. Analysis of the results of 380 complete and valid questionnaires obtained shows that we witness an acceptable correlation (0.684) with a significance level of 0.316 between psychological factors and political tendencies of students at Tehran universities, which means a strong influence of psychological factors, especially emotional intelligence, on the political tendencies of these students. با اهمیت یافتن روزافزون نقش عوامل روان‌شناختی در تصمیم‌گیری‌های سیاسی، تبیین و سنجش تاثیر عوامل روان‌شناختی بر گرایش‌های سیاسی در جوامع مختلف به صورت جدی مورد توجه قرار گرفته است، بر این اساس در این مقاله پس از تبیین چارچوبی برای فهم و تبیین تاثیر عوامل روان‌شناختی بر گرایش‌های سیاسی به سنجش و آزمون تجربی آن در دانشجویان دانشگاه‎های تهران به عنوان جامعه آماری مورد مطالعه پرداخته شده است. سوال اصلی این است که عوامل روان‌شناختی چه تاثیری بر گرایش‌های سیاسی دانشجویان دانشگاه‌های تهران داشته است؟ در پاسخ به این سوال بر این فرضیه تاکید می‌شود که بین تیپ شخصیتی دانشجویان دانشگاه‏های تهران بر اساس ویژگی‏های ابعاد شخصیت و هوش هیجانی و گرایشات سیاسی آنها ارتباط معناداری وجود دارد. برای آزمون فرضیه از الگوی سنجش خودساخته با ترکیبی از الگوی سنجش ابعاد شخصیت گلدبرگ و هوش هیجانی بار-آن و پرسشنامه هشت ارزش سیاسی استفاده شده است. تجزیه و تحلیل نتایج 380 پرسشنامه کامل و معتبر به دست آمده نشان می‌دهد که شاهد همبستگی قابل قبول (684/0) با سطح معناداری 316/0 بین عوامل روان‌شناختی و گرایشات سیاسی دانشجویان دانشگاه‌های تهران هستیم که به معنی تاثیرگذاری قوی عوامل روان‌شناختی، به ویژه هوش هیجانی بر گرایشات سیاسی این دانشجویان است.

پژوهشکده تحقیقات راهبردی مجمع تشخیص مصلحت نظام فصلنامه علمی راهبرد 1028-3102 35 1 2026 05 22 The U.S. Role in Shaping the UN Security Council’s Handling of the Gaza Crisis Under Krasner’s Institutional Analysis: Recalibrating Iran’s Regional Strategy نقش آمریکا در عملکرد شورای امنیت در بحران غزه در پرتو تحلیل نهادی کراسنر: بازتنظیم راهبرد منطقه‌ای ایران 244264 10.22034/rahbord.2026.568923.1893 FA علی کریمی‌مقام دانشجوی دکتری روابط بین‌الملل، پردیس بین‌المللی کیش، دانشگاه تهران، ایران. 0000-0003-4722-4952 محمد صادق کوشکی مطالعات منطقه‌ای، دانشکده حقوق و علوم سیاسی،دانشگاه تهران، تهران، ایران. 0000-0002-8155-5600 Journal Article 2025 12 27 The present study explains why the UN Security Council, during the Gaza crisis (October 2023–late 2025), failed to turn “collective security” into clear, binding, and enforceable constraints, and then examines the implications of this incapacity for recalibrating the Islamic Republic of Iran’s regional policy, drawing on offensive realism.<br><br>First, building on Krasner’s theory of international regimes, the Council is analyzed as an institutional configuration of principles, norms, rules, and decision-making procedures embedded in the global distribution of power; hence, its limited efficacy is primarily structural rather than merely managerial. U.S. influence is exercised through three main channels: veto patterns, ex ante shaping of draft resolutions under the shadow of veto, and procedural control over the agenda and the resolution-drafting process. Council performance is assessed at two levels: output effectiveness and outcome effectiveness. For outcome effectiveness, the metric is the gap between Council demands and field conditions as reflected in UN reports. The findings indicate selective Council practice: resolutions on humanitarian assistance and certain phased frameworks were adopted, whereas calls for an immediate and unconditional cessation of hostilities often failed due to U.S. vetoes or bargaining structured around Washington’s preferences, entrenching a persistent gap between humanitarian norms and enforceable operational rules.<br><br>Second, the article argues that, from an offensive-realist perspective, this selective enforcement strengthens Iran’s incentives to reduce reliance on institutional constraint and to pursue a calibrated maximization of deterrent and diplomatic leverage, including networked deterrence, deniable capabilities, wedge diplomacy, and contestation of legitimacy in veto-free fora. پژوهش حاضر توضیح می‌دهد چرا شورای امنیت سازمان ملل در بحران غزه (اکتبر ۲۰۲۳ تا اواخر ۲۰۲۵) نتوانست مفهوم «امنیت جمعی» را به محدودیت‌های روشن، الزام‌آور و قابل اجرا تبدیل کند، و سپس پیامدهای این ناتوانی را برای بازتنظیم سیاست منطقه‌ای جمهوری اسلامی ایران با تکیه بر واقع‌گرایی تهاجمی بررسی می‌کند.<br><br>نخست، با بهره‌گیری از نظریه رژیم‌های بین‌المللی کراسنر، شورای امنیت به‌مثابه یک سازوکار نهادی متشکل از اصول، هنجارها، قواعد و رویه‌های تصمیم‌گیری در بستر توزیع قدرت جهانی تحلیل می‌شود؛ از این‌رو، کم‌اثری شورا عمدتاً منشأ ساختاری دارد نه صرفاً مدیریتی. نفوذ آمریکا از سه مسیر اصلی اعمال می‌شود: الگوی وتو، شکل‌دهی پیشینی به پیش‌نویس‌ قطعنامه‌ها تحت سایه تهدید وتو، و کنترل رویه‌ای بر دستورکار و فرایند تدوین قطعنامه. عملکرد شورا در دو سطح سنجیده می‌شود: اثربخشی خروجی و اثربخشی پیامدی. برای سنجش بُعد پیامدی، فاصله میان مطالبات شورا و وضعیت میدانیِ منعکس در گزارش‌های سازمان ملل معیار قرار می‌گیرد. یافته‌ها نشان می‌دهد شورا در قبال غزه گزینشی عمل کرده است: قطعنامه‌های مرتبط با کمک‌رسانی و برخی چارچوب‌های مرحله‌بندی‌شده تصویب شده‌اند، اما درخواست‌های توقف فوری و بی‌قیدوشرط درگیری غالباً به‌سبب وتوی آمریکا یا چانه‌زنی حول ترجیحات واشنگتن ناکام مانده و شکاف میان هنجارهای بشردوستانه و قواعد اجرایی پایدار شده است.<br><br>در بخش دوم، مقاله استدلال می‌کند از منظر واقع‌گرایی تهاجمی، این اجرای گزینشی انگیزه ایران را برای کاهش اتکا به مهار نهادی و حرکت به سوی بیشینه‌سازی سنجیده اهرم‌های بازدارنده و دیپلماتیک، از جمله بازدارندگی شبکه‌ای، توانمندی‌های انکاری، دیپلماسی شکاف‌انداز و پیگیری منازعه مشروعیت در مجاری فاقد وتو، تقویت می‌کند.

پژوهشکده تحقیقات راهبردی مجمع تشخیص مصلحت نظام فصلنامه علمی راهبرد 1028-3102 35 1 2026 05 22 The Position of Custom in Legislative Policy and the Rule‑Making Paradigm of Iran جایگاه عرف در سیاست تقنینی و راهبرد نظام قاعده سازی ایران 241875 10.22034/rahbord.2026.431928.1633 FA میثم شکوهی پژوهشگر دکتری حقوق، شیراز، ایران محمد حسین بیاتی دانشیار گروه حقوق دانشگاه عدالت، تهران، ایران Journal Article 2023 12 26 The significance of custom in the evolution of legal systems and in the processes of norm‑formation is well established. Within the strategic frameworks of rule‑making, enforceable norms frequently emerge from customary contexts and subsequently attain sophistication through philosophical, theological, and juridical elaboration. The central inquiry animating this study is thus: What is the role and status of custom within the legislative policy and the rule‑making paradigm of Iran? More specifically, does custom possess normative validity in the strategic orientation and procedural mechanisms of the Iranian legal order? <br><br>Drawing upon the findings of this research, the authors maintain that, in Iranian law—grounded in Imami jurisprudence—custom lacks autonomous rule‑making authority and cannot serve as an independent source of normative legitimacy for statutes or legal rules. Nevertheless, the derivative or instrumental validity of custom is acknowledged in several domains: the identification of factual subjects, the interpretation of contractual language, the application of statutory provisions to concrete instances, and the supplementation of legislative texts. <br><br>Employing a descriptive‑analytical methodology and relying on library‑based data collection, this study systematically explicates and substantiates the foregoing thesis through rigorous scholarly documentation and argumentation. نقش و کاربست عرف در شکل گیری برخی از نظام های حقوقی و نیز در فرایند قاعده سازی،بر کسی پوشیده نیست.در راهبرد قاعده سازی نظام های مذکور،قواعد لازم الاجراء در یک ظرف و بستر عرفی شکل گرفته و آنگاه، به یاری نظریات و انگاره های فلسفی،دینی و حقوقی، به تکامل می رسد. سوالی که در اینجا مطرح می شود و داعی اصلی و دغدغه فکری نگارندگان در انجام این پژوهش بوده آن است، که عرف در سیاست تقنینی و قاعده سازی ایران، چه نقش و جایگاهی دارد؟ و آیا عرف در راهبرد و نیز فرایند قاعده سازی نظام حقوقی ایران واجد اعتبار است یا خیر. بر این اساس و با امعان نظر به یافته های حاصل از پژوهش پیش رو،اعتقاد نگارندگان بر آن است که عرف در حقوق ایران، منبعث از فقه امامیه، واجد قدرت قاعده سازی نیست؛ و نمی تواند منشاء اعتبار قواعد و قوانین باشد. با این حال، اعتبار آلی عرف در تشخیص موضوعات، تعیین معانی و مفاهیم عبارات عقود، تطبیق احکام قانونی با مصادیق و تتمیم قانون، مقبول و مورد پذیرش است. در این پژوهش که با روش توصیفی-تحلیلی و گردآوری اطلاعات به شیوه کتابخانه ای صورت پذیرفته،نظر مزبور بر اساس مستندات متقن و مبرهن علمی، تشریح و تبیین خواهد شد.