<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<!DOCTYPE ArticleSet PUBLIC "-//NLM//DTD PubMed 2.7//EN" "https://dtd.nlm.nih.gov/ncbi/pubmed/in/PubMed.dtd">
<ArticleSet>
<Article>
<Journal>
				<PublisherName>پژوهشکده تحقیقات راهبردی مجمع تشخیص مصلحت نظام</PublisherName>
				<JournalTitle>فصلنامه علمی راهبرد</JournalTitle>
				<Issn>1028-3102</Issn>
				<Volume>12</Volume>
				<Issue>1</Issue>
				<PubDate PubStatus="epublish">
					<Year>2004</Year>
					<Month>05</Month>
					<Day>21</Day>
				</PubDate>
			</Journal>
<ArticleTitle></ArticleTitle>
<VernacularTitle>فرهنگ کار دسته‌جمعی همچنان ناتوان است</VernacularTitle>
			<FirstPage></FirstPage>
			<LastPage></LastPage>
			<ELocationID EIdType="pii">124000</ELocationID>
			
			
			<Language>FA</Language>
<AuthorList>
<Author>
					<FirstName>اکبر</FirstName>
					<LastName>هاشمی رفسنجانی</LastName>
<Affiliation></Affiliation>

</Author>
</AuthorList>
				<PublicationType>Journal Article</PublicationType>
		    <Abstract></Abstract>
			<OtherAbstract Language="FA">تهیه چشم‌انداز که مسبوق به سابقه‌ دولت دوره‌های قبل بود، ایران را طی برنامه‌های درازمدت 25 ساله و زیرمجموعه‌های پنج ساله آن در قالب یک تمدن بزرگ اسلامی می‌دید که اهداف نهایی آن در ایران ۱۴۰۰ به تحقق پیوسته است. اتفاقاً در آن زمان آقای دکتر میرزاده هم مسئول تهیه این طرح بلندمدت بودند و با اینکه کارهای زیادی نیز انجام شد اما از آنجا که اواخر دولت بود پیش از نهایی‌شدن تلفیق و تبدیل آن به یک مصوبه عمر دولت تمام شد و در دولت جدید نیز تعقیب نگردید</OtherAbstract>
</Article>

<Article>
<Journal>
				<PublisherName>پژوهشکده تحقیقات راهبردی مجمع تشخیص مصلحت نظام</PublisherName>
				<JournalTitle>فصلنامه علمی راهبرد</JournalTitle>
				<Issn>1028-3102</Issn>
				<Volume>12</Volume>
				<Issue>1</Issue>
				<PubDate PubStatus="epublish">
					<Year>2004</Year>
					<Month>05</Month>
					<Day>21</Day>
				</PubDate>
			</Journal>
<ArticleTitle></ArticleTitle>
<VernacularTitle>هویت نخبگان و مناسبات قدرت آنان؛ درآمدی بر نخبه‌گرایی</VernacularTitle>
			<FirstPage></FirstPage>
			<LastPage></LastPage>
			<ELocationID EIdType="pii">124001</ELocationID>
			
			
			<Language>FA</Language>
<AuthorList>
<Author>
					<FirstName>بهروز</FirstName>
					<LastName>دیلم صالحی</LastName>
<Affiliation></Affiliation>

</Author>
</AuthorList>
				<PublicationType>Journal Article</PublicationType>
		    <Abstract></Abstract>
			<OtherAbstract Language="FA">از آنجا که جامعه‌شناسی با ظهور کارل مارکس و آثار وی و به ویژه تبیین مفهوم «طبقه اجتماعی» در علوم اجتماعی جدید تکوین و تشریع پیدا کرده است و نظریه‌پردازان جامعه‌شناسی سیاسی در قرن نوزدهم و بیستم به نحوی متأثر از نظریه مارکس بوده‌اند، سخن از نظریه نخبه‌گرایی و بنیانگذاران آن، یک نیاز علمی-فکری به شمار می‌آید. با گسترش دامنه مفهوم طبقه اجتماعی، به تدریج گفتمان جدیدی به نام «نخبه‌گرایی» شکل گرفت و بدین‌سان در برابر «جامعه‌شناسی طبقات اجتماعی»، آموزه نوینی به نام «جامعه‌شناسی نخبگان» ایجاد و آموزه مارکس به سخره گرفته شد و از این رو، تحقیقات و مطالعات جامعه‌شناسان سیاسی بر مفهوم، ماهیت و مناسبات نخبگان متمرکز گشت</OtherAbstract>
</Article>

<Article>
<Journal>
				<PublisherName>پژوهشکده تحقیقات راهبردی مجمع تشخیص مصلحت نظام</PublisherName>
				<JournalTitle>فصلنامه علمی راهبرد</JournalTitle>
				<Issn>1028-3102</Issn>
				<Volume>12</Volume>
				<Issue>1</Issue>
				<PubDate PubStatus="epublish">
					<Year>2004</Year>
					<Month>05</Month>
					<Day>21</Day>
				</PubDate>
			</Journal>
<ArticleTitle></ArticleTitle>
<VernacularTitle>به سوی شناخت گونه‌ها و شاخص‌ها؛ درآمدی بر ثبات سیاسی</VernacularTitle>
			<FirstPage></FirstPage>
			<LastPage></LastPage>
			<ELocationID EIdType="pii">124002</ELocationID>
			
			
			<Language>FA</Language>
<AuthorList>
<Author>
					<FirstName>محمد</FirstName>
					<LastName>عادل پناهی</LastName>
<Affiliation></Affiliation>

</Author>
</AuthorList>
				<PublicationType>Journal Article</PublicationType>
		    <Abstract></Abstract>
			<OtherAbstract Language="FA">اندیشمندان و نظریه‌پردازان در حوزه‌های جامعه‌شناسی وعلوم سیاسی تعاریف گوناگونی از ثبات و بی‌ثباتی ارائه داده‌اند. تنوع و گوناگونی این تعاریف اغلب معلول اختلاف در رویکردها نسبت به مسئله ثبات بوده است. شرایط و موقعیت‌های زمانی و مکانی نیز در تنوع و گاه تضاد تعاریف دخیل بوده است. تا اواسط دهه 1960، ثبات سیاسی را اصولاً استمرار انواع خاصی از نظام سیاسی یا تداوم آنها تعریف می‌کردند. لیپست در کتاب «انسان سیاسی» نظام‌هایی را که دارای حکومت دموکراتیک مستمر بوده‌اند یا در طول سال‌های معینی از حکومت (توتالیتر) پایداری داشته‌اند، «باثبات» قلمداد می‌کند و آنهایی را که بین این دو حالت در نوسان بوده‌اند، «بی‌ثبات» معرفی می‌کند. این‌گونه تعاریف اساساً در رویکرد پایانی/عدم پایانی ارائه می‌شوند</OtherAbstract>
</Article>

<Article>
<Journal>
				<PublisherName>پژوهشکده تحقیقات راهبردی مجمع تشخیص مصلحت نظام</PublisherName>
				<JournalTitle>فصلنامه علمی راهبرد</JournalTitle>
				<Issn>1028-3102</Issn>
				<Volume>12</Volume>
				<Issue>1</Issue>
				<PubDate PubStatus="epublish">
					<Year>2004</Year>
					<Month>05</Month>
					<Day>21</Day>
				</PubDate>
			</Journal>
<ArticleTitle></ArticleTitle>
<VernacularTitle>نخبگان سیاسی و تئوری قدرت</VernacularTitle>
			<FirstPage></FirstPage>
			<LastPage></LastPage>
			<ELocationID EIdType="pii">124003</ELocationID>
			
			
			<Language>FA</Language>
<AuthorList>
<Author>
					<FirstName>علیرضا</FirstName>
					<LastName>موسوی زاده</LastName>
<Affiliation></Affiliation>

</Author>
</AuthorList>
				<PublicationType>Journal Article</PublicationType>
		    <Abstract></Abstract>
			<OtherAbstract Language="FA">به گفته ساموئل هانتینگتون: «مهم‌ترین تفاوت سیاسی میان کشورها به نوع سیستم حکومتی آنها مربوط نمی‌شود، بلکه به مؤثر بودن آن سیستم‌ها در اداره امور مربوط است». فرانسه، آلمان و بریتانیا دارای سیستم‌های حکومتی متفاوتی هستند، ولی در همگی، حکومت‌ها در اداره امور مؤثر می‌باشند. می‌توان گفت که «فرق بین دموکراسی و سیستم دیکتاتوری کمتر از تفاوت میان آن کشورهایی است که سیاستشان دارای یکپارچگی سیاسی و اجتماعی، مشروعیت، سازمان یافتگی و ثبات است و آن کشورهایی که سیاستشان در این مورد دارای نارسایی‌هایی می‌باشند</OtherAbstract>
</Article>

<Article>
<Journal>
				<PublisherName>پژوهشکده تحقیقات راهبردی مجمع تشخیص مصلحت نظام</PublisherName>
				<JournalTitle>فصلنامه علمی راهبرد</JournalTitle>
				<Issn>1028-3102</Issn>
				<Volume>12</Volume>
				<Issue>1</Issue>
				<PubDate PubStatus="epublish">
					<Year>2004</Year>
					<Month>05</Month>
					<Day>21</Day>
				</PubDate>
			</Journal>
<ArticleTitle></ArticleTitle>
<VernacularTitle>روسیه؛ ثبات، بی‌ثباتی و نقش تاریخی نخبگان</VernacularTitle>
			<FirstPage></FirstPage>
			<LastPage></LastPage>
			<ELocationID EIdType="pii">124004</ELocationID>
			
			
			<Language>FA</Language>
<AuthorList>
<Author>
					<FirstName>محمود</FirstName>
					<LastName>شوری</LastName>
<Affiliation></Affiliation>

</Author>
</AuthorList>
				<PublicationType>Journal Article</PublicationType>
		    <Abstract></Abstract>
			<OtherAbstract Language="FA">با قدرت گرفتن ولادیمیر پوتین در روسیه به نظر می‌رسد که دوران گذار در این کشور پایان یافته باشد. معنای این عبارت این نیست که روس‌ها به اهداف خود دست پیدا کرده‌اند و یا اینکه به کشوری دموکراتیک و با اقتصاد بازار تبدیل شده‌اند، بلکه مدعی این مدعاست که ظاهراً در دوران پوتین، روسیه به نقطه تعادل و ثبات خود نزدیک شده است. مهم‌ترین دلیل این مدعا به سادگی می‌تواند این باشد که همانند دوران یلتسین به‌طور مکرر از روسیه اخباری مبنی بر عزل و نصب‌های جدید در مقامات عالی کشور، درگیری‌های پارلمانی، اعتراضات شدید احزاب و یا اخباری مشابه دریافت نمی‌کنیم، وضعیت اقتصادی بهبود نسبی پیدا کرده است و مهم‌تر از همه مبارزه جدی با الیگارشی جدید روسی آغاز شده و نهایتاً اینکه در سیاست خارجی این کشور میزان قابل قبولی از ثبات و اقتدار مشاهده می‌شود</OtherAbstract>
</Article>

<Article>
<Journal>
				<PublisherName>پژوهشکده تحقیقات راهبردی مجمع تشخیص مصلحت نظام</PublisherName>
				<JournalTitle>فصلنامه علمی راهبرد</JournalTitle>
				<Issn>1028-3102</Issn>
				<Volume>12</Volume>
				<Issue>1</Issue>
				<PubDate PubStatus="epublish">
					<Year>2004</Year>
					<Month>05</Month>
					<Day>21</Day>
				</PubDate>
			</Journal>
<ArticleTitle></ArticleTitle>
<VernacularTitle>ترکیه: نخبگان سیاسی-نظامی و چالش‌های دموکراسی</VernacularTitle>
			<FirstPage></FirstPage>
			<LastPage></LastPage>
			<ELocationID EIdType="pii">124005</ELocationID>
			
			
			<Language>FA</Language>
<AuthorList>
<Author>
					<FirstName>محمدحسین</FirstName>
					<LastName>حافظیان</LastName>
<Affiliation></Affiliation>

</Author>
</AuthorList>
				<PublicationType>Journal Article</PublicationType>
		    <Abstract></Abstract>
			<OtherAbstract Language="FA">ترکیه کشوری است که به لحاظ قرار گرفتن در موقعیت خاص جغرافیایی که آن را به صورت دوازه اروپا به آسیا درآورده است، همواره مورد توجه تحلیل‌گران قرار دارد. همچنین شیوه ترکیب گرایش غربی و -همزمان- گرایش‌های ترکی و اسلامی توسط این کشور نظر بسیاری از پژوهشگران را به خود جلب می‌کند. واقع شدن در منطقه خاورمیانه موجب می‌شود که نظام سیاسی ترکیه از لحاظ ثبات سیاسی و دموکراتیک شدن نیز مسائل خاصی را در برابر دیدگان تحلیل‌گران امور خاورمیانه قرار دهید. زیرا در حالی‌که دموکراتیک شدن در بیشتر جهان ریشه می‌گیرد، حکومت‌های خاورمیانه همچنان در برابر تغییر شکل نظام‌های سیاسی خود مقاومت می‌کنند و از راه سیاست‌های جایگزین تحمیل و به همکاری خواندن، سرکوب و اصلاحات به قدرت می‌چسبند</OtherAbstract>
</Article>

<Article>
<Journal>
				<PublisherName>پژوهشکده تحقیقات راهبردی مجمع تشخیص مصلحت نظام</PublisherName>
				<JournalTitle>فصلنامه علمی راهبرد</JournalTitle>
				<Issn>1028-3102</Issn>
				<Volume>12</Volume>
				<Issue>1</Issue>
				<PubDate PubStatus="epublish">
					<Year>2004</Year>
					<Month>05</Month>
					<Day>21</Day>
				</PubDate>
			</Journal>
<ArticleTitle></ArticleTitle>
<VernacularTitle>افغانستان؛ نخبگان قوم‌گرا، آتش بیاران جنگ‌های داخلی</VernacularTitle>
			<FirstPage></FirstPage>
			<LastPage></LastPage>
			<ELocationID EIdType="pii">124006</ELocationID>
			
			
			<Language>FA</Language>
<AuthorList>
<Author>
					<FirstName>مریم</FirstName>
					<LastName>السادات امیرشاه کرمی</LastName>
<Affiliation></Affiliation>

</Author>
</AuthorList>
				<PublicationType>Journal Article</PublicationType>
		    <Abstract></Abstract>
			<OtherAbstract Language="FA">در بررسی و شناخت میزان تأثیر‌گذاری نخبگان یک جامعه بر ثبات و بی‌ثباتی سیاسی آن، شاید بتوان از افغانستان به عنوان یکی از بهترین نمونه‌هایی ذکر کرد که در آن نخبگان سیاسی نه تنها نقش مثبتی ایفا ننمودند، بلکه برعکس، به دلایلی نظیر قوم‌مداری و قوم‌محوری جنگ‌سالاران قبایل، عشیره‌سالاری به جای شایسته‌سالاری و تأکید بر نژاد، مذهب، زبان و قومیت، باعث گردیدند عدم ثبات سیاسی در این کشور برای طولانی مدت حاکم شود که اولین و اصلی‌ترین نتیجه آن گسترش دامنه جنگ‌ها و اختلاف داخلی بود. این نخبگان اغلب رؤسا و سران قبایل مهم افغانستان (پشتون، تاجیک، هزاره و ازبک) بودند</OtherAbstract>
</Article>

<Article>
<Journal>
				<PublisherName>پژوهشکده تحقیقات راهبردی مجمع تشخیص مصلحت نظام</PublisherName>
				<JournalTitle>فصلنامه علمی راهبرد</JournalTitle>
				<Issn>1028-3102</Issn>
				<Volume>12</Volume>
				<Issue>1</Issue>
				<PubDate PubStatus="epublish">
					<Year>2004</Year>
					<Month>05</Month>
					<Day>21</Day>
				</PubDate>
			</Journal>
<ArticleTitle></ArticleTitle>
<VernacularTitle>پیامدهای ارتقای «ساختارهای معرفتی و معنوی» در تبیین رفتار خارجی دولت‌ها؛ سیاست خارجی از منظر تکوین‌گرایی اجتماعی</VernacularTitle>
			<FirstPage></FirstPage>
			<LastPage></LastPage>
			<ELocationID EIdType="pii">124007</ELocationID>
			
			
			<Language>FA</Language>
<AuthorList>
<Author>
					<FirstName>جهانگیر</FirstName>
					<LastName>کرمی</LastName>
<Affiliation></Affiliation>

</Author>
</AuthorList>
				<PublicationType>Journal Article</PublicationType>
		    <Abstract></Abstract>
			<OtherAbstract Language="FA">; تا پیش از تحولات اساسی بین‌المللی در اواخر سده گذشته، توجه به «قدرت»، «منافع»، «ساختار» و «نهاد» برای مطالعه سیاست خارجی کشورها رواج بسیاری داشت. اما ناکامی نظریه‌های سیاست خارجی در پیش‌بینی و تحلیل آن تحولات، توجه به عوامل «فرهنگی» و «اجتماعی» را در دستور کار نظریه‌پردازان سیاست خارجی و روابط بین‌الملل قرار داد. پیدایش و رشد نگرش تکوین‌گرایی اجتماعی در واقع مدیون این وضعیت است;</OtherAbstract>
</Article>

<Article>
<Journal>
				<PublisherName>پژوهشکده تحقیقات راهبردی مجمع تشخیص مصلحت نظام</PublisherName>
				<JournalTitle>فصلنامه علمی راهبرد</JournalTitle>
				<Issn>1028-3102</Issn>
				<Volume>12</Volume>
				<Issue>1</Issue>
				<PubDate PubStatus="epublish">
					<Year>2004</Year>
					<Month>05</Month>
					<Day>21</Day>
				</PubDate>
			</Journal>
<ArticleTitle></ArticleTitle>
<VernacularTitle>سیاست خارجی ایران در صحنه جهانی</VernacularTitle>
			<FirstPage></FirstPage>
			<LastPage></LastPage>
			<ELocationID EIdType="pii">124008</ELocationID>
			
			
			<Language>FA</Language>
<AuthorList>
<Author>
					<FirstName>محسن</FirstName>
					<LastName>میلانی</LastName>
<Affiliation></Affiliation>

</Author>
</AuthorList>
				<PublicationType>Journal Article</PublicationType>
		    <Abstract></Abstract>
			<OtherAbstract Language="FA">ایران به عنوان یکی از کشورهای کهن جهان، در عرصه دیپلماسی کشوری نام آشناست. ایران در تاریخ طولانی و پرتلاطم خود، نقش‌های گوناگونی در صحنه جهان و روابط بین‌الملل داشته است. ایران پیش از اسلام در مدت شش سده قدرت بلامنازع جهان به‌شمار می‌آمد و پادشاهی پارسیان تأثیرگذار بر عرصه بین‌المللی بود. حتی ایران پس از دوره ساسانی و آغاز دوره اسلامی با وجود برآمدن دوره‌ای مملو از چپاول و غارتگری، توان و نیروی بی‌نظیری از خود نشان داد. حتی در دوره جدید نیز ایران همچنان تأثیر به سزایی در بازی قدرت‌های بزرگی چون انگلستان و روسیه داشت و با وجود سیاست‌های استعماری این دو قدرت، ایران هرگز تسلیم محض و بی‌چون و چرای آنها نشد</OtherAbstract>
</Article>

<Article>
<Journal>
				<PublisherName>پژوهشکده تحقیقات راهبردی مجمع تشخیص مصلحت نظام</PublisherName>
				<JournalTitle>فصلنامه علمی راهبرد</JournalTitle>
				<Issn>1028-3102</Issn>
				<Volume>12</Volume>
				<Issue>1</Issue>
				<PubDate PubStatus="epublish">
					<Year>2004</Year>
					<Month>05</Month>
					<Day>21</Day>
				</PubDate>
			</Journal>
<ArticleTitle></ArticleTitle>
<VernacularTitle>کاوشی از منظر مکتب تحلیل؛ تحول گفتمان سیاسی و پویای در الگوی کنش سیاست خارجی ایران</VernacularTitle>
			<FirstPage></FirstPage>
			<LastPage></LastPage>
			<ELocationID EIdType="pii">124009</ELocationID>
			
			
			<Language>FA</Language>
<AuthorList>
<Author>
					<FirstName>نورمحمد</FirstName>
					<LastName>نوروزی</LastName>
<Affiliation></Affiliation>

</Author>
</AuthorList>
				<PublicationType>Journal Article</PublicationType>
		    <Abstract></Abstract>
			<OtherAbstract Language="FA">انقلاب اسلامی ایران به موازات دگرگونی‌های وسیع و دامنه‌دار که در ابعاد مختلف حیات سیاسی و اجتماعی جامعه ایرانی معاصبر پدید آورد، سیاست خارجی کشور را نیز دستخوش تحولاتی ژرف و بنیادین ساخت. به عبارت بهتر، حدوث تغییرات اساسی در صحنه سیاست داخلی جامعه، در سیاست خارجی نیز بازتاب یافته و به صورت نوعی گسست و گونه‌ای جابجایی پارادایمی در الگوی کنش سیاست خارجی ترجمه شد. به‌گونه‌ای که الگوی کنش غالب از گرایش به اتحاد و ائتلاف با غرب به سمت ائتلاف‌‌زدایی و کناره‌گیری از هم‌پیمانی با قدرت‌های غربی، به‌ویژه ایالات متحده و حتی در جهت ضدّیت و ستیز با هنجارها و نهادها جامعه بین‌المللی مستقر و ساختار قدرت حاکم بر آن تغییر مسیر داد. جهت‌گیری‌ای که پس پیروزی انقلاب اسلامی 1357 به منظور صورت‌بندی و عرضه این تغییر گرایش تمهید گردید، در قالب عبارت «نه شرقی، نه غربی، جمهوری اسلامی» بازنمایی می‌شود. در واقع انگاره «نه شرقی، نه غربی» به تظاهر و تجلی الگوی کنش سیاست خارجی معینی مبدل شد که ترجمان تغییرات و تحولات سیاسی و اهداف و آرمان‌های منبعث از انقلاب اسلامی، در سطح بین‌المللی، به شمار می‌آید</OtherAbstract>
</Article>

<Article>
<Journal>
				<PublisherName>پژوهشکده تحقیقات راهبردی مجمع تشخیص مصلحت نظام</PublisherName>
				<JournalTitle>فصلنامه علمی راهبرد</JournalTitle>
				<Issn>1028-3102</Issn>
				<Volume>12</Volume>
				<Issue>1</Issue>
				<PubDate PubStatus="epublish">
					<Year>2004</Year>
					<Month>05</Month>
					<Day>21</Day>
				</PubDate>
			</Journal>
<ArticleTitle></ArticleTitle>
<VernacularTitle>کاوشی بر پایه گرایش واقع‌گرایی نوکلاسیک؛ عضویت روسیه در ناتو و امنیت ملی ایران</VernacularTitle>
			<FirstPage></FirstPage>
			<LastPage></LastPage>
			<ELocationID EIdType="pii">124010</ELocationID>
			
			
			<Language>FA</Language>
<AuthorList>
<Author>
					<FirstName>آرمین</FirstName>
					<LastName>امینی</LastName>
<Affiliation></Affiliation>

</Author>
</AuthorList>
				<PublicationType>Journal Article</PublicationType>
		    <Abstract></Abstract>
			<OtherAbstract Language="FA">مطالعه، بررسی و تنظیم روابط امنیتی منوط به برداشت نسبتاً صحیح از مفهوم امنیت ملی و شناخت عوامل تهدید‌کننده این مقوله می‌باشد، بنابراین در ابتدا به تعریف امنیت ملی از دیدگاه حقوق و روابط بین‌الملل پرداخته و سپس نظریات ارائه شده در زمینه عوامل تهدیدکننده و تضمین امنیت را مورد بررسی قرار می‌دهیم. در تعریف مفهوم امنیت ملی، اجماع نظر وجود ندارد و تعاریف متفاوتی از آن ارائه شده است. در تعریف امنیت ملی از دیدگاه حقوق بین‌الملل عنوان می‌شود که: شرایطی است که در آن هر نوع تهدید به تمامیت ارضی و استقلال کشورها در حداقل ممکن باشد</OtherAbstract>
</Article>

<Article>
<Journal>
				<PublisherName>پژوهشکده تحقیقات راهبردی مجمع تشخیص مصلحت نظام</PublisherName>
				<JournalTitle>فصلنامه علمی راهبرد</JournalTitle>
				<Issn>1028-3102</Issn>
				<Volume>12</Volume>
				<Issue>1</Issue>
				<PubDate PubStatus="epublish">
					<Year>2004</Year>
					<Month>05</Month>
					<Day>21</Day>
				</PubDate>
			</Journal>
<ArticleTitle></ArticleTitle>
<VernacularTitle>آیا گفتگوی ویتگنشتاین، یا سپرس، هایدگر و ناگارجونه، امکان‌پذیر است؟</VernacularTitle>
			<FirstPage></FirstPage>
			<LastPage></LastPage>
			<ELocationID EIdType="pii">124011</ELocationID>
			
			
			<Language>FA</Language>
<AuthorList>
<Author>
					<FirstName>محمدحسین</FirstName>
					<LastName>ملایری</LastName>
<Affiliation></Affiliation>

</Author>
</AuthorList>
				<PublicationType>Journal Article</PublicationType>
		    <Abstract></Abstract>
			<OtherAbstract Language="FA">می‌گویند فلسفیدنِ فیلسوفان وجودگرا، با تمامی فلاسفه دیگر فرق دارد، با این حال به نظر می‌رسد که فلسفیدن ویتگنشتاین با فلسفیدن آنان خالی از تشابهاتی نیست! ویتگنشتاین به خاطر اینکه شاگردانش به واسطه یک مشکل فلسفی، حیرت‌زده نمی‌شدند، آزرده خاطر می‌شد. او به آنها می‌گفت: «شما سردرگمی‌هایی داشتید که هرگز فکر نمی‌کردید داشته باشید» و انتظار داشت که به همین خاطر، شاگردانش، بهت‌زده شوند-و این نشان می‌دهد که خود او به راستی این چنین بود (می‌گفت فلسفه، یک واسواس فکری است به نحوی که هرلحظه ممکن است انسان، دیوانه بشود و یا می‌گفت: امر رازورانه این نیست که جهان چگونه است، بلکه همانا این است که جهان هست). فن، وقتی می‌‌خواهد بی‌تابی ویتگنشتاین را در هنگام فلسفیدن بازبتاباند می‌گوید: «یادداشت‌های روزانه او مانند پیکار لائوکون با مار است. او مانند فیلسوفان وجودگرا، همواره در حین فلسفه‌پردازی در عذاب بود</OtherAbstract>
</Article>

<Article>
<Journal>
				<PublisherName>پژوهشکده تحقیقات راهبردی مجمع تشخیص مصلحت نظام</PublisherName>
				<JournalTitle>فصلنامه علمی راهبرد</JournalTitle>
				<Issn>1028-3102</Issn>
				<Volume>12</Volume>
				<Issue>1</Issue>
				<PubDate PubStatus="epublish">
					<Year>2004</Year>
					<Month>05</Month>
					<Day>21</Day>
				</PubDate>
			</Journal>
<ArticleTitle></ArticleTitle>
<VernacularTitle>مشروعیت و کارآمدی نظام سیاسی</VernacularTitle>
			<FirstPage></FirstPage>
			<LastPage></LastPage>
			<ELocationID EIdType="pii">124012</ELocationID>
			
			
			<Language>FA</Language>
<AuthorList>
<Author>
					<FirstName>محمدرضا</FirstName>
					<LastName>قائدی</LastName>
<Affiliation></Affiliation>

</Author>
</AuthorList>
				<PublicationType>Journal Article</PublicationType>
		    <Abstract></Abstract>
			<OtherAbstract Language="FA">مشروعیت که از آن به عنوان حقانیت نیز نام برده شده است با نمایندگی و رضایت در امور سیاسی ارتباط دارد. ماکس وبر، مشروعیت را «قابلیت نظام برای ایجاد و حفظ این اعتقاد که نهادهای سیاسی موجود مناسب‌ترین نهادها برای جامعه به شمار می‌روند» می‌داند. مشروعیت یک نظام سیاسی به نوع نگرش مردم و میزان رضایتمندی شهروندان نسبت به حکومت، مرتبط است. بر این اساس مشروعیت با قدرت نهادی شده یعنی نظام سیاسی پیوند دارد. به نظر می‌رسد، نظام سیاسی آنگاه کارایی دارد که بتواند وظیفه‌هایی را که بیشترین مردم با حکومت‌شوندگان از آن متوقع است، انجام دهد و وظیفه اصلی یک نظام سیاسی، پشتیبانی همه جانبه از زندگی فردی، اجتماعی، سیاسی، مادی و معنوی همه‌ی شهروندان به ویژه پاسداری از آسایش و امنیت تک تک آنان در اجتماع است</OtherAbstract>
</Article>

<Article>
<Journal>
				<PublisherName>پژوهشکده تحقیقات راهبردی مجمع تشخیص مصلحت نظام</PublisherName>
				<JournalTitle>فصلنامه علمی راهبرد</JournalTitle>
				<Issn>1028-3102</Issn>
				<Volume>12</Volume>
				<Issue>1</Issue>
				<PubDate PubStatus="epublish">
					<Year>2004</Year>
					<Month>05</Month>
					<Day>21</Day>
				</PubDate>
			</Journal>
<ArticleTitle></ArticleTitle>
<VernacularTitle>رفتارشناسی آمریکا در قبال انقلاب اسلامی ایران</VernacularTitle>
			<FirstPage></FirstPage>
			<LastPage></LastPage>
			<ELocationID EIdType="pii">124013</ELocationID>
			
			
			<Language>FA</Language>
<AuthorList>
<Author>
					<FirstName>محمدباقر</FirstName>
					<LastName>خرمشاد</LastName>
<Affiliation></Affiliation>

</Author>
</AuthorList>
				<PublicationType>Journal Article</PublicationType>
		    <Abstract></Abstract>
			<OtherAbstract Language="FA">به هنگام وقوع انقلاب اسلامی در ایران (79-1978/57-1356)، جیمی کارتر از حزب دموکرات ریاست جمهوری ایالات متحده آمریکا را به عهده داشت. سیاست او در قبال ایران تقریباً ادامه‌ی سیاست‌های رؤسای جمهوری پیشین آمریکا بود. علی‌رغم برخی شعارهای انتخاباتی، دولت او نیز به همان اصولی از سیاست خارجی آمریکا در رابطه‌ی با ایران پایبند بود که دولت‌های قبلی بدان عمل کرده بودند. از جنگ جهانی دوم به بعد، روابط دولت ایران و آمریکا روند رو به بهبود شتاب آلودی را پشت سرگذاشت تا اینکه بتواند در دوران ریاست جمهوری نیکسون وفورد به اوج خود رسیده و تبدیل به یک دوستی همه‌جانبه و بی‌چون و چرا گردد</OtherAbstract>
</Article>

<Article>
<Journal>
				<PublisherName>پژوهشکده تحقیقات راهبردی مجمع تشخیص مصلحت نظام</PublisherName>
				<JournalTitle>فصلنامه علمی راهبرد</JournalTitle>
				<Issn>1028-3102</Issn>
				<Volume>12</Volume>
				<Issue>1</Issue>
				<PubDate PubStatus="epublish">
					<Year>2004</Year>
					<Month>05</Month>
					<Day>21</Day>
				</PubDate>
			</Journal>
<ArticleTitle></ArticleTitle>
<VernacularTitle>نگرشی تحلیلی؛ نقش استراتژیک اتحادیه پایاپای آسیا در اقتصاد منطقه</VernacularTitle>
			<FirstPage></FirstPage>
			<LastPage></LastPage>
			<ELocationID EIdType="pii">124014</ELocationID>
			
			
			<Language>FA</Language>
<AuthorList>
<Author>
					<FirstName>فرهاد</FirstName>
					<LastName>بازرگان</LastName>
<Affiliation></Affiliation>

</Author>
</AuthorList>
				<PublicationType>Journal Article</PublicationType>
		    <Abstract></Abstract>
			<OtherAbstract Language="FA">در اوایل دهه 70 سازمان اسکاپ در تبیین علل و عوامل حاکم بر روابط بسیار ضعیف تجاری و مالی مابین کشورهای آسیایی و همچنین به منظور ارتقاء سطح توسعه بین کشورهای منطقه سه موضوع ذیل را مورد بررسی قرار داد; توسعه همکاری‌های پولی در چارچوب ایجاد بازار پولی و تأسیس اتحادیه پرداخت; گسترش روابط تجاری بین کشورهای منطقه; تأسیس بازار متشکل مالی در آسیا جهت اعطای تسهیلات کوتاه‌مدت ارزی به کشورهای منطقه;</OtherAbstract>
</Article>

<Article>
<Journal>
				<PublisherName>پژوهشکده تحقیقات راهبردی مجمع تشخیص مصلحت نظام</PublisherName>
				<JournalTitle>فصلنامه علمی راهبرد</JournalTitle>
				<Issn>1028-3102</Issn>
				<Volume>12</Volume>
				<Issue>1</Issue>
				<PubDate PubStatus="epublish">
					<Year>2004</Year>
					<Month>05</Month>
					<Day>21</Day>
				</PubDate>
			</Journal>
<ArticleTitle></ArticleTitle>
<VernacularTitle>دیباچه‌ای بر سنت‌ها و جنبش‌های دینی و شبه‌ دینی معاصر</VernacularTitle>
			<FirstPage></FirstPage>
			<LastPage></LastPage>
			<ELocationID EIdType="pii">124015</ELocationID>
			
			
			<Language>FA</Language>
<AuthorList>
<Author>
					<FirstName>محمود</FirstName>
					<LastName>سیفی</LastName>
<Affiliation></Affiliation>

</Author>
</AuthorList>
				<PublicationType>Journal Article</PublicationType>
		    <Abstract></Abstract>
			<OtherAbstract Language="FA">جنبش‌های دینی جدید چیستند؟ اکنون پس از گذشت حدود شش دهه از آغاز مطالعات درباره این جنبش‌ها، هنوز نیز در بین محققان این حوزه، تعریفی که همگان بر آن اتفاق کرده باشند وجود ندارد. در حالی که برخی از جامعه‌شناسان دین، گروه‌های بدعت‌آمیز دینی را که پس از دهه 1960 و مقارن با ناآرامی‌های این دهه، به‌طور همزمان در آمریکای شمالی و اروپای غربی و به تعداد بسیار زیاد پدید آمدند را مصداق کامل این اصطلاح می‌دانند، دیگر محققان، گروه‌های مذهبی‌ای که ریشه‌های قدیمی‌تری دارند و بعضاً سابقه تکوین آنها به قرن نوزدهم می‌رسد نیز مصداق این اصطلاح موسّع دانسته‌اند، هر چند مانند محققان دسته اول، زمان شکل‌گیری خود واژه را به نیمه دوم قرن بیستم رسانده‌اند. به‌هرحال در تعریف این اصطلاح باید مفاهیمی چون «دین» و «جدید بودن» مورد مداقه و بررسی قرار گیرند</OtherAbstract>
</Article>

<Article>
<Journal>
				<PublisherName>پژوهشکده تحقیقات راهبردی مجمع تشخیص مصلحت نظام</PublisherName>
				<JournalTitle>فصلنامه علمی راهبرد</JournalTitle>
				<Issn>1028-3102</Issn>
				<Volume>12</Volume>
				<Issue>1</Issue>
				<PubDate PubStatus="epublish">
					<Year>2004</Year>
					<Month>05</Month>
					<Day>21</Day>
				</PubDate>
			</Journal>
<ArticleTitle></ArticleTitle>
<VernacularTitle>یک مطالعه تطبیقی؛ هم‌کاویِ نقش مذهب در انقلاب ایران و جنبش‌های آمریکای لاتین</VernacularTitle>
			<FirstPage></FirstPage>
			<LastPage></LastPage>
			<ELocationID EIdType="pii">124016</ELocationID>
			
			
			<Language>FA</Language>
<AuthorList>
<Author>
					<FirstName>احسان</FirstName>
					<LastName>رازانی</LastName>
<Affiliation></Affiliation>

</Author>
</AuthorList>
				<PublicationType>Journal Article</PublicationType>
		    <Abstract></Abstract>
			<OtherAbstract Language="FA">ایران و کشورهای آمریکای لاتین از جهاتی به یکدیگر شبیه هستند؛ در این رابطه می‌توان به نقش قابل توجه استعمار و استبداد در تاریخ سیاسی، ساختار اقتصاد تک محصولی، اهمیت الگوهای توسعه و جایگاه ویژه نویسندگان و روشنفکران در جامعه اشاره نمود. اما یکی از تشابهات اساسی ایران و کشورهای جنوب «ریوگرانده» تأثیر فراوان مذهب در بافت اجتماعی و نفوذ قابل توجه روحانیون در توده‌ها می‌باشد. به‌طوری که بررسی تحولات سیاسی و حرکت‌های اجتماعی در جوامع مزبور بدون در نظر گرفتن نقش دستگاه مذهبی نمی‌تواند کامل باشد</OtherAbstract>
</Article>

<Article>
<Journal>
				<PublisherName>پژوهشکده تحقیقات راهبردی مجمع تشخیص مصلحت نظام</PublisherName>
				<JournalTitle>فصلنامه علمی راهبرد</JournalTitle>
				<Issn>1028-3102</Issn>
				<Volume>12</Volume>
				<Issue>1</Issue>
				<PubDate PubStatus="epublish">
					<Year>2004</Year>
					<Month>05</Month>
					<Day>21</Day>
				</PubDate>
			</Journal>
<ArticleTitle></ArticleTitle>
<VernacularTitle>درآمدی بر جامعه‌شناسی از منظر علوم انسانی</VernacularTitle>
			<FirstPage></FirstPage>
			<LastPage></LastPage>
			<ELocationID EIdType="pii">124017</ELocationID>
			
			
			<Language>FA</Language>
<AuthorList>
<Author>
					<FirstName>پیتر</FirstName>
					<LastName>ال برگر</LastName>
<Affiliation></Affiliation>

</Author>
</AuthorList>
				<PublicationType>Journal Article</PublicationType>
		    <Abstract></Abstract>
			<OtherAbstract Language="FA">تا آنجا که می‌دانیم لطیفه‌های بسیار کمی در مورد جامعه‌شناسان وجود دارد. این امر برای جامعه‌شناسان مخصوصاً اگر خود را در مقام مقایسه همپا با پسرعمو خوانده‌های محبوب‌ترشان یعنی روانشناسان ببینند، ناامیدکننده است. گروه دومی که از آنان یاد کردیم یعنی روانشناسان بخش عظیمی از طنز آمریکایی را که قبلاً زمام‌اش دست روحانیون و کشیشان بود، به دست گرفتند. مثلاً روانشاسی را تصور کنید که در یک مهمانی به شیوه مذکور (طنز مانند) به دیگران معرفی می‌شود و ناگهان خود را میان گروهی می‌یابد که تمامی توجه‌شان به اوست. بنابراین مستأصل و درمانده، چاره‌ای جز تحمل شرایط نامطلوب ندارد</OtherAbstract>
</Article>

<Article>
<Journal>
				<PublisherName>پژوهشکده تحقیقات راهبردی مجمع تشخیص مصلحت نظام</PublisherName>
				<JournalTitle>فصلنامه علمی راهبرد</JournalTitle>
				<Issn>1028-3102</Issn>
				<Volume>12</Volume>
				<Issue>1</Issue>
				<PubDate PubStatus="epublish">
					<Year>2004</Year>
					<Month>05</Month>
					<Day>21</Day>
				</PubDate>
			</Journal>
<ArticleTitle></ArticleTitle>
<VernacularTitle>ساختار اجتماعی واقعیت</VernacularTitle>
			<FirstPage></FirstPage>
			<LastPage></LastPage>
			<ELocationID EIdType="pii">124018</ELocationID>
			
			
			<Language>FA</Language>
<AuthorList>
<Author>
					<FirstName>پیتر</FirstName>
					<LastName>ال برگر</LastName>
<Affiliation></Affiliation>

</Author>
</AuthorList>
				<PublicationType>Journal Article</PublicationType>
		    <Abstract></Abstract>
			<OtherAbstract Language="FA">واقعیت، ساختاری اجتماعی دارد و جامعه‌شناسی معرفت می‌بایست فرایندهایی را تحلیل کند که به این واقعیت می‌پردازند. «جامعه‌شناسی معرفت به تحلیل ساختار اجتماعی واقعیت می‌پردازد». می‌توان گفت جامعه‌شناسی معرفت از رابطه میان تفکر انسانی و بافت اجتماعی آن که تقویت‌کننده و منشاء این تفکرات است سخن می‌راند. در خصوص جامعه‌شناسی، شلر، معتقد بود معرفت قائل به جهان‌بینی نسبی-طبیعی است که این بیان معتدل مبتنی بر آن ادعاست که جامعه نه ماهیت عقاید بلکه وجود عقاید را تعیین می‌کند. از طرفی دیگر، منهیم که عقاید «افراطی»تری را دنبال می‌کرد، معتقد بود جامعه‌شناسی معرفت با مفهوم عام ایدئولوژی است که به غنا و تکامل می‌رسد؛ به عبارت دیگر هیچ تفکر انسانی در مقابل نفوذ و تأثیرات ایدئولوژیکی‌ساز بافت اجتماعی خود مصوّن نیست. وی همچنین معتقد به اصل فلسفه و مفهوم «نسبیت» بود، اینکه دانش و معرفت همواره از موضع خاصی نشأت می‌گیرد و اینکه موضوع تفکر رفته‌‌رفته با این انباشتگی دیدگاههای مختلف در مورد آن، شفاف‌تر می‌شود</OtherAbstract>
</Article>

<Article>
<Journal>
				<PublisherName>پژوهشکده تحقیقات راهبردی مجمع تشخیص مصلحت نظام</PublisherName>
				<JournalTitle>فصلنامه علمی راهبرد</JournalTitle>
				<Issn>1028-3102</Issn>
				<Volume>12</Volume>
				<Issue>1</Issue>
				<PubDate PubStatus="epublish">
					<Year>2004</Year>
					<Month>05</Month>
					<Day>21</Day>
				</PubDate>
			</Journal>
<ArticleTitle></ArticleTitle>
<VernacularTitle>مطالعه تطبیقی آرای جامعه‌شناسی اریک فروم، رایت میلز، پیتر برگر</VernacularTitle>
			<FirstPage></FirstPage>
			<LastPage></LastPage>
			<ELocationID EIdType="pii">124019</ELocationID>
			
			
			<Language>FA</Language>
<AuthorList>
<Author>
					<FirstName>دیوید</FirstName>
					<LastName>اچ کسل</LastName>
<Affiliation></Affiliation>

</Author>
</AuthorList>
				<PublicationType>Journal Article</PublicationType>
		    <Abstract></Abstract>
			<OtherAbstract Language="FA">یکی از باهوش‌ترین متفکران انسان‌شناس و نویسندگان پرکار قرن بیستم اریک فروم بوده است. حتی امروز، در صدمین سالگرد تولدش، نویسندگان بی‌شماری از موافقین گرفته تا مخالفین به او رجوع می‌کنند. کتابها و نظراتش در سراسر جهان منتشر گردیده است. هردو قشر مخاطبین دانشگاهی و غیردانشگاهی تحت تأثیر نظریه‌ها و اظهار نظرهای وی قرار گرفته‌اند، اگرچه در بهترین شرایط پذیرش او در محافل دانشگاهی بسیار نامتجانس و ناهمگون است. اغلب اوقات او را به عنوان روان‌شناس یا روانکاو شناخته‌اند هرچند عقاید فروم فراتر از این علوم است. به‌ویژه جامعه‌شناسان نظارن بسیار زیادی در رابطه با «لنزهای اجتماعی» گسترده‌تر اظهارات و انتقاداتش بیان داشته‌اند</OtherAbstract>
</Article>

<Article>
<Journal>
				<PublisherName>پژوهشکده تحقیقات راهبردی مجمع تشخیص مصلحت نظام</PublisherName>
				<JournalTitle>فصلنامه علمی راهبرد</JournalTitle>
				<Issn>1028-3102</Issn>
				<Volume>12</Volume>
				<Issue>1</Issue>
				<PubDate PubStatus="epublish">
					<Year>2004</Year>
					<Month>05</Month>
					<Day>21</Day>
				</PubDate>
			</Journal>
<ArticleTitle></ArticleTitle>
<VernacularTitle>کاربستِ نظریه مشروعیت سیاسی پیتر برگر؛ چرا کوبا فرو نمی‌پاشد؟</VernacularTitle>
			<FirstPage></FirstPage>
			<LastPage></LastPage>
			<ELocationID EIdType="pii">124020</ELocationID>
			
			
			<Language>FA</Language>
<AuthorList>
<Author>
					<FirstName>بی.</FirstName>
					<LastName>آی.  آکوئیر</LastName>
<Affiliation></Affiliation>

</Author>
</AuthorList>
				<PublicationType>Journal Article</PublicationType>
		    <Abstract></Abstract>
			<OtherAbstract Language="FA">تز این مقاله آن است که ثبات سیاسی دولت فیدل کاسترو پس از سال 1989 در مواجهه با مشکلات ظاهراً قابل حل ملی را می‌بایست میراث به‌جا مانده از مشروعیت نهادهای انقلابی و اهرم‌های دولت کاسترو در خلال سال‌های 89-1959 و حضور نخبگان و رهبری قاطع در رأس قدرت به حساب آورد. انعطاف‌پذیری سیاسی دولت کوبا نمی‌تواند در این‌باره چندان مؤثر بوده باشد</OtherAbstract>
</Article>

<Article>
<Journal>
				<PublisherName>پژوهشکده تحقیقات راهبردی مجمع تشخیص مصلحت نظام</PublisherName>
				<JournalTitle>فصلنامه علمی راهبرد</JournalTitle>
				<Issn>1028-3102</Issn>
				<Volume>12</Volume>
				<Issue>1</Issue>
				<PubDate PubStatus="epublish">
					<Year>2004</Year>
					<Month>05</Month>
					<Day>21</Day>
				</PubDate>
			</Journal>
<ArticleTitle></ArticleTitle>
<VernacularTitle>مصاحبه با پیتر.ال.برگر؛ نخبگان با دامن زدن به سکولاریزاسیون «تضاد هنجاری» می‌آفرینند</VernacularTitle>
			<FirstPage></FirstPage>
			<LastPage></LastPage>
			<ELocationID EIdType="pii">124021</ELocationID>
			
			
			<Language>FA</Language>
<AuthorList>
<Author>
					<FirstName>پیتر</FirstName>
					<LastName>ال برگر</LastName>
<Affiliation></Affiliation>

</Author>
</AuthorList>
				<PublicationType>Journal Article</PublicationType>
		    <Abstract></Abstract>
			<OtherAbstract Language="FA">منظور از مطالعه‌ی «فرهنگ اقتصادی» که در عنوان مؤسسه‌پژوهشی شما است، چیست؟ • برنامه‌ی کار مؤسسه، نسبتاً ساده است. ما در مورد رابطه‌ی میان فرهنگ و تغییرات اقتصادی-اجتماعی مطالعه‌ می‌کنیم. منظور ما از فرهنگ عبارت است از: باورها، ارزش‌ها و روش‌های زندگی، ما گستره‌ی وسیعی از موضوع‌ها را پوشش می‌دهیم و بسیار جهانی و بین‌المللی عمل می‌کنیم. من فقط نسبت به برخی مسائل معدود تعصب دارم اما یکی از آنها فایده و اهمیت مطالعات فراملیتی و بین‌ملیتی است. حتی اگر کسی تنها به جامعه‌ی خود علاقه‌مند باشد-فرد می‌تواند با مقایسه‌ی جامعه‌اش با دیگر جوامع، خیلی بهتر آن را درک نماید</OtherAbstract>
</Article>

<Article>
<Journal>
				<PublisherName>پژوهشکده تحقیقات راهبردی مجمع تشخیص مصلحت نظام</PublisherName>
				<JournalTitle>فصلنامه علمی راهبرد</JournalTitle>
				<Issn>1028-3102</Issn>
				<Volume>12</Volume>
				<Issue>1</Issue>
				<PubDate PubStatus="epublish">
					<Year>2004</Year>
					<Month>05</Month>
					<Day>21</Day>
				</PubDate>
			</Journal>
<ArticleTitle></ArticleTitle>
<VernacularTitle>سیاست خارجی در فرایافتِ پساواقع‌گرایی؛ فراز و نشیب‌های مکتب تحلیل</VernacularTitle>
			<FirstPage></FirstPage>
			<LastPage></LastPage>
			<ELocationID EIdType="pii">124022</ELocationID>
			
			
			<Language>FA</Language>
<AuthorList>
<Author>
					<FirstName>جهانگیر</FirstName>
					<LastName>کرمی</LastName>
<Affiliation></Affiliation>

</Author>
</AuthorList>
				<PublicationType>Journal Article</PublicationType>
		    <Abstract></Abstract>
			<OtherAbstract Language="FA">تا پیش از آنکه در سال 1954، اسنایدر و همکارانش طرح مفهومی خود را پیرامون «تصمیم‌گیری سیاست خارجی» ارائه کنند، روابط بین‌الملل در سیطره رویکرد واقع‌گرایی بود -که با تکیه بر دولت‌محوری و ضرورت حفظ بقای دولت در محیط آنارشیک بین‌المللی، به عوامل داخلی صرفاً در حدی که به قدرت واحدهای سیاسی در معادلات بین‌المللی مربوط بود، اهمیت می‌داد- و از این رو، دولت‌ها جعبه‌های سیاهی قلمداد می‌شدند که مهم نبود در درون آنها چه می‌گذرد و آنچه که رفتار واحدها و تعاملات میان آنها را در نظام بین‌الملل شکل می‌داد، بیشتر به محیط خارجی برمی‌گشت</OtherAbstract>
</Article>

<Article>
<Journal>
				<PublisherName>پژوهشکده تحقیقات راهبردی مجمع تشخیص مصلحت نظام</PublisherName>
				<JournalTitle>فصلنامه علمی راهبرد</JournalTitle>
				<Issn>1028-3102</Issn>
				<Volume>12</Volume>
				<Issue>1</Issue>
				<PubDate PubStatus="epublish">
					<Year>2004</Year>
					<Month>05</Month>
					<Day>21</Day>
				</PubDate>
			</Journal>
<ArticleTitle></ArticleTitle>
<VernacularTitle>با تأملی در الگوهای «تصمیم‌گیری»؛ نسبت دولت و سیاست خارجی</VernacularTitle>
			<FirstPage></FirstPage>
			<LastPage></LastPage>
			<ELocationID EIdType="pii">124023</ELocationID>
			
			
			<Language>FA</Language>
<AuthorList>
<Author>
					<FirstName>کریس</FirstName>
					<LastName>براون</LastName>
<Affiliation></Affiliation>

</Author>
</AuthorList>
				<PublicationType>Journal Article</PublicationType>
		    <Abstract></Abstract>
			<OtherAbstract Language="FA">در این مقاله، به بررسی جنبه‌های واقع‌گرایانه، یعنی مؤلفه‌های دولت، سیاست خارجی، قدرت، امنیت، مناقشه و جنگ خواهیم پرداخت. منظور ما از واقع‌گرایانه آن است که این موضوع‌ها براساس اصول واقع‌گرایی و نوواقع‌گرایی، موضوع‌هایی مهم برای مطالعه روابط بین‌الملل هستند. البته دلیلی ندارد که خود را محدود به طرح مسائل رئالیستی درباره این موضوع‌ها نماییم و حتی برعکس، بعضی از نتیجه‌گیری‌هایی که در اینجا شده است آن نتایجی نیست که معمولاً رئالیزم می‌گیرد. هدف ما این است که برخوردی انتقادی با این مؤلفه‌ها صورت دهیم. اگرچه این مدعا که مؤلفه‌های رئالیستی مذکور همچنان باید محور اصلی مطالعه روابط بین‌الملل باشند، یک موضوع مناقشه برانگیز است، اما براساس برخی دلایل، حداقل باید کار را با همین موضوع آغاز کنیم، چرا که از هرچه بگذریم این مؤلفه‌ها در قرن گذشته به‌طور عمده، مورد بحث و جدل واقع شده‌اند</OtherAbstract>
</Article>

<Article>
<Journal>
				<PublisherName>پژوهشکده تحقیقات راهبردی مجمع تشخیص مصلحت نظام</PublisherName>
				<JournalTitle>فصلنامه علمی راهبرد</JournalTitle>
				<Issn>1028-3102</Issn>
				<Volume>12</Volume>
				<Issue>1</Issue>
				<PubDate PubStatus="epublish">
					<Year>2004</Year>
					<Month>05</Month>
					<Day>21</Day>
				</PubDate>
			</Journal>
<ArticleTitle></ArticleTitle>
<VernacularTitle>تحلیل سیاست خارجی از فرایند تطبیقی</VernacularTitle>
			<FirstPage></FirstPage>
			<LastPage></LastPage>
			<ELocationID EIdType="pii">124024</ELocationID>
			
			
			<Language>FA</Language>
<AuthorList>
<Author>
					<FirstName>بهناز</FirstName>
					<LastName>اسدی‌کیا</LastName>
<Affiliation></Affiliation>

</Author>
</AuthorList>
				<PublicationType>Journal Article</PublicationType>
		    <Abstract></Abstract>
			<OtherAbstract Language="FA">دگرگونی‌های اخیر و گسترده در جهان نمایانگر چالش برای رهبرانی است که سیاست خارجی را تنظیم یا کسانی که آن را مطالعه می‌کنند. تغییراتی را که از نیمه‌ی دهه‌ی 1980 در سیاست جهانی رخ داده است، در نظر بگیرد. ایالات متحده آمریکا و اتحاد جماهیر شوروی، در یک نمایش بین‌المللی که تنش‌های نظامی (با میلیون‌ها سرباز و هزاران کلاهک هسته‌ای) بر آن غالب بود، همراه با نمایش‌های فرعی آشوب‌های سیاسی، تشکیل اتحادیه‌ها، فجایع حقوق بشری و جنگل‌های وکالتی در کشورهای در حال توسعه، بازیگران اصلی بودند. در دهه‌ی 1980 تعداد اندکی می‌توانستند پایان این نمایش را پیش‌بینی کنند. برخی کارشناسان انتظار داشتند که جنگ سرد با یک بانگ بلند -یک جنگ جهانی گرما- هسته‌ای به پایان می‌رسد، دیگران معتقد بودند جنگ سرد با یک شیون- افول سریع نقش آمریکا در سیاست‌های جهانی و زوال نظم جهانی پایان خواهد یافت. واضح است که بسیاری از این پیش‌بینی‌ها بی‌پایه بودند</OtherAbstract>
</Article>
</ArticleSet>
