پژوهشکده تحقیقات راهبردی مجمع تشخیص مصلحت نظام فصلنامه علمی راهبرد 1028-3102 34 4 2026 01 21 Explaining the Status of Political Trust in Iran from 1989 to 2011: Based on the Essential Components of Influence تبیین وضعیت اعتماد سیاسی در ایران از سال 1368 تا 1400 برمبنای مؤلفه‌های اساسی اثرگذار 1117 1154 232436 10.22034/rahbord.2025.520414.1807 FA هادی حسن پور دانشجوی دکتری علوم سیاسی (گرایش جامعه‌شناسی سیاسی)، دانشکده حقوق و علوم سیاسی دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایران غلامرضا خواجه سروی استاد دانشکده حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایران Journal Article 2025 04 30 This study aims to answer the main question: what are the essential components of political trust, and how can the effective status of these components in Iran from 1989 to 2011 be explained? The research method combines meta-synthesis with secondary analysis of three waves of national surveys conducted in 1990, 2001, and 2015, supplemented by the views of political science experts. Five components—economic efficiency, inherent characteristics of executive duties, efficiency of foreign relations, party dynamics, and cultural factors—were identified; prioritizing and focusing on these components leads to the emergence of prominent indicators of political trust. Within the framework of concepts presented by Britzer and Easton—scholars of authority as creators of positive societal attitudes—alongside Huntington and Nelson's theories on the main factors shaping political trust, and Ztomka's perspectives on conditions for producing trust in society, this study evaluates the status of the identified components based on the approaches of key actors in the country's political developments. This was achieved through content analysis of interviews with experts and political elites, highlighting approaches that contribute to the emergence of stronger indicators of political trust. Consequently, the study proposes an approach model illustrating the process of formation and expansion of political trust in Iran <span lang="FA">این پژوهش با هدف پاسخ‌گویی به این سؤال اصلی است که مؤلفه‌های اساسی اعتماد سیاسی کدام‌اند؟ تا بتوانیم به تبیین وضعیت اثربخشی این مؤلفه‌ها در نوسانات اعتماد سیاسی ایران از سال 1368 تا 1400 بپردازیم. روش پژوهش، ترکیبی از فراترکیب، تحلیل ثانویه از سه موج پیمایش‌های ملی انجام شده در سال‌های 1379، 1380 و 1394 و در نهایت مصاحبه با کارشناسان و نخبگان علوم سیاسی است. پنج مؤلفه کارآمدی اقتصادی، ویژگی‌های ذاتی وظایف اجرایی، کارآمدی روابط خارجی، پویایی احزاب و در نهایت مسائل فرهنگی شناسایی شدند که اولویت‌بخشی و تمرکز بر آن‌ها منجر به ظهور شاخصه‌های بارز اعتماد سیاسی می‌شوند. در چهارچوب مفاهیمی که دانشمندانی چون بریتزر و ایستون از اقتدار به‌عنوان موجد نگرش‌های مثبت در جامعه ارائه می‌دهند و نظریات هانتینگتون- نیلسون درباره عوامل اصلی شکل‌گیری اعتماد سیاسی و نیز دیدگاه زتومکا پیرامون شروط تولید اعتماد در جامعه، ما در پژوهش حاضر وضعیت مؤلفه‌های شناسایی شده را برمبنای رویکردهای متفاوت به آن‌ها مورد ارزیابی قرار داده‌ایم. امری که به‌واسطه تحلیل مضامین مصاحبه‌ها عملیاتی شد تا رویکردهایی را که باعث پدیداری شاخصه‌های بیشتری از اعتماد سیاسی هستند، معرفی نماییم. در نهایت نیز الگویی از رویکردهای مناسب برای شکل‌گیری و گسترش اعتماد سیاسی ارائه می‌گردد.</span> https://rahbord.csr.ir/article_232436_447c07e05767f73fff39244c0ff5b9c2.pdf